Hemelse vrede.

Alles op z'n kop.

Het is al vaker gezegd: we leven in een tijd waar alles op de kop komt te staan. Allerlei normen en waarden gaan verloren of verliezen op zijn minst hun kracht.

Algemeen gelden ze in elk geval niet meer. En degene die zich nog aan bepaalde richtlijnen vasthoudt, wordt een zeldzaamheid.

Het lijkt een beetje op de golven van de zee. Er zijn tijden dat er helemaal niets is. Maar er zijn ook tijden dat het weer helemaal lijkt terug te komen. Als je de ontwikkelingen in het voormalige Joegoslavie een beetje volgt (en wie doet dat niet?) bekruipt je het gevoel dat het nu toch wel heel erg ver heen is. Wat is er in hemelsnaam nog voor nodig om degene die voor die toestand in dat land verantwoordelijk is, nog tot de orde te roepen? Een geweldspiraal lijkt onafwendbaar. Het enige positieve dat er nog uit voortvloeit is, dat wij in het "vrije westen" ten gevolge van diepbedroevende situatie aldaar, met onze neus op de feiten worden gedrukt. En dat het de vraag oproept, hoe het bij ons zit.

Het overkomt iedereen.

Immers: nu overkomt het hen die 'daar' zijn. Maar het 'daar' is al heel erg dichtbij. Een dikke vijftig jaar geleden overkwam het ons 'hier' ook. Toen is er zelfs een golf van geweld en onrecht over de hele wereld heen gegaan. En later werd ook de vraag gesteld: hoe kon het gebeuren.

Alles dat gebeurt roept een reactie op. Onrecht roept het recht op. Geweld schreeuwt om pacifisme. Maar ontegenzeggelijk is het wel zo, dat het geweld en onrecht zich inmiddels veel meer in de samenleving heeft ge�ntegreerd. Wij zijn het al veel meer gewoon dan tien jaar geleden. Je hoeft alleen maar het kaliber van de gemiddelde film op je in te laten werken of je ziet het al. Wel, dat is die neerwaartse spiraal waar we in zitten. En dat laat zien, dat er, over de lange termijn genomen, een negatieve ontwikkeling valt waar te nemen.

Er is veel ontevredenheid. En het betreft allen. Dat wil zeggen, dat de ontevredenheid allen in meer of mindere mate in haar greep krijgt. En de reden voor de ontevredenheid ligt als vanzelfsprekend bij die ander, is de gangbare mening. Dat was vijftig jaar geleden ook al zo. De reden voor de economische malaise in Duitsland lag bij die groep mensen die niet dezelfde wortel als de autochtonen hadden. Etnisch afwijkend, zou je kunnen zeggen. En let er op, die redenatie steekt bij ons ook al jaren de kop op. Maar goed, daar gaat het vandaag niet direct over.

Chronische ontevredenheid.

Die ontevredenheid echter, heeft een in wezen diepere oorzaak. Niet de omstandigheden veroorzaken die. De ontevredenheid krijgt hooguit een gezicht. Je kunt iets de schuld er van geven. Daarmee wordt de ware oorzaak van de onrust gecamoufleerd. En bij zo'n ontwikkeling is er maar ��n gebaat: de tegenstander.

De tegenstander heeft zich ten doel gesteld, het de mens zo zuur mogelijk te maken. Hij heeft daarmee in feite de mens niet op het oog, maar de Schepper. De mens interesseert hem in eigenlijk geen bal. Maar zolang hij de mens dom en onwetend kan houden, weet hij, dat God de grote verliezer is. Maar de mens is niet geheel en al verloren. Zijn gevoelens van onbehagen bewijzen dat. Daardoor blijft hij op zoek naar iets dat hem uit die onrust kan verlossen. En de onrust wegnemen, kan de satan niet.

En daar vormt zich dus een soort impasse. De mens dom en onwetend houden is ��n, maar de onrust die er het logische gevolg van is, is twee. Daar zal de satan het uiteindelijk ook verliezen. Het proces dat leidt tot zijn ondergang, is zelfs al in volle werking. Tweeduizend jaar geleden gaf een mens Zijn leven op het kruis van Golgotha. Die Mens was alwetend. Hij was niet dom en ontevreden. Hij kende zeker dus ook geen onrust. Jezus Christus was een Mens die zich volkomen bewust was van Zijn status in de geestelijke wereld en van zijn relatie met God, die Hij enigszins profaan, zelfs zijn papa noemde.

Hij leeft!

In de tijden die er op volgde, waren er velen die de weg tot Hem vonden. Hij leefde immers nog steeds: Opgestaan uit de dood werd Hij voor velen een bron of oorzaak van eeuwig leven. Eeuwig leven, dat reeds een aanvang nam op het moment dat de mens ja tegen zijn Redder zei. Eeuwig leven, dat tevens een belofte inhield van eeuwige vrede. Verzoend met God en overgebracht van het rijk der duisternis in het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde, dat wil zeggen: niet meer onder de heerschappij van de satan, maar onder de beschermende vleugels van God.

Niet dat alle problemen, welke nog noodzakelijk uit het natuurlijke leven voortvloeide, ten einde waren. Vaak hield het zelfs een nog grotere druk in. Het betekende een nog grotere strijd, omdat de satan zich ging keren tegen de 'overigen' van het nageslacht: degenen die op basis van het volbrachte werk van Jezus Christus, hun vertrouwen volkomen op Hem gingen stellen. Zij waren het die waren voortgebracht door de Geest uit God, welke rijkelijk over hen was uitgestort.

En zo, zonder dat de satan het in feite door heeft (hij begrijpt het er immers het wezen niet van), worden de zonen Gods, welke deel uitmaken van het leger van God, geboren in de schoot van de levende God en vormen zo het lichaam van Christus. Er wordt land terug veroverd. Eens geheel onder de heerschappij van de satan, nu stap voor stap in handen van de Zonen Gods.

De onrust blijft in de wereld.

De onrust in de wereld blijft. Het is een deel van de barenswee�n die de schepping hebben overvallen. Het kost moeite, want de tegenstand is fors. En om ons heen woedt de oorlog. De satan en zijn trawanten weten dat hun tijd beperkt is. Zij strijden een voor hun verloren strijd. Hun ondergang werd ingeluid op het kruis van Golgotha. De volkomen overwinning van de Zonen Gods op het rijk der duisternis, is uiteindelijk onafwendbaar. Niets en niemand kan dat nog tegen houden. Niet het mensonterende gewoel in Kosovo. Niet de ten hemel schreiende praktijken in Afrika. Niet de verschrikkelijke gebeurtenissen in Indonesi�

Uiteindelijk heeft God in zijn Zoon Jezus Christus het laatste woord. Het evangelie van bevrijding en herstel wordt geproclameerd. Steeds meer nemen er notie van en vluchten vanuit hun onrust en chronische ontevredenheid in de armen van de levende God. Zij laten zich inlijven in een leger dat werkelijk in staat is om wat aan de ellende op deze wereld te doen. En uiteindelijk zal daar het geruis zijn van de eindoverwinning: de ruiter op het witte paard, gevolgd door velen die mogen roemen in Zijn Naam. Zij zullen op basis van Zijn autoriteit de satan en zijn duistere legermacht een halt toe roepen en de genadeslag toebrengen.