Vergeet Uws Vaders huis 2

Charmant

NB: Deze overdenking is reeds in 1998 geschreven. Intussen zijn sommige zaken door de actualiteit ingehaald.

Hoe je ook tegenover het koningshuis van Nederland staat; persoonlijk vind ik het wel iets charmants hebben. Ik bedoel dan met name het feit, dat we als Nederlanders al jaren van het wel en wee van de Oranjes op de hoobse worden gesteld. Ze worden daarmee iets van jezelf. Ze krijgen iets eigens, iets bekends. Dat naast de afstandelijkheid die eveneens in stand wordt gehouden. En, och, niemand wil er met hen ruilen, toch? Want feitelijk voortdurend in de belangstelling staan vindt niet iedereen zo prettig.

Maar we zijn er wel mee bezig. We hebben onze meningen over de olympische aspiraties van Prins Willem - Alexander. En het feit dat Maurits als protestant, wil trouwen met een rooms meisje is ons allen bekend. Aan de andere kant heeft het koningschap van de Oranjes niet veel meer dan alleen maar representatieve waarde. Ik vraag me af hoe dat met een president zou zijn. Zou deze net zoveel 'gevoel' losmaken als ons koningshuis?

In de rij

Ook Prins Willem - Alexander zal uiteindelijk wel trouwen. Ik krijg echter niet de indruk, wellicht is dat inderdaad ook niet meer dan dat, dat de meisjes voor hem staan te dringen. Maar het kan natuurlijk zijn dat de regering er eerst de meetlat bij haalt, voordat iets dergelijks in de openbaarheid komt. Privacy moet blijven gewaarborgd. En terecht. Aan de andere kant hoeft het niet direct een meisje te zijn van 'hoge' komaf.

Vroeger was dat wel anders. In de tijd van Assepoester, en wie heeft die tijd niet meegemaakt, werden er feesten georganiseerd om de juiste gade te kunnen selecteren. En was het de eerste keer niet raak, dan wellicht een volgend keer. De dame in kwestie, kon niet zomaar de eerste de beste zijn. Ze moest aan allerlei eisen en plichten kunnen voldoen. Ook in onze tijd hebben we voorbeelden van degenen die de last niet konden dragen en voortijdig afhaakten.

Maar niet alleen de eega. Ook aan de koning in kwestie werden nogal wat eisen gesteld. Hij moest het land kunnen leiden. Er moest afdoende weerstand worden geboden aan mogelijke vijanden. Maar ook was de koning veel meer een vader van het volk. Een koning was om die redenen ook boven elke verdachtmaking verheven. Je kon van hem op aan. Hij was te vertrouwen. Een goede koning kon zich beroemen op de liefde van het volk. En zijn dienaren hadden zich levenslang aan hem verplicht. Het lijkt wel een sprookje. En dat is het in feite ook wel. Want in de praktijk bestond er nooit een vorst in wie al de hiervoor genoemde aspecten samenvloeiden.

Een uitzondering

Toch is er een uitzondering. Er is een koning die zowel vader als krijgsheer is. Er is een vorst die zowel zachtmoedig, als krachtig is. Er bestaat een leider, die kan troosten met tact, maar ook kan bestraffen met overwicht. Een koning die nooit een scheve schaats zal rijden. Een die nooit in het roddelcircuit zal opduiken. Een die altijd evenwichtig en stabiel zijn volk zal leiden, in eeuwigheid: Jezus Christus.

Zijn scepter is een rechtmatige. Dat wil zeggen, dat de heersersstaf Hem toekomt. De Schrift noemt Hem Sion: 'hij die het waard is' of 'hem die het rechtens toekomt'. Niemand zal Hem de kroon nog ontnemen. Met zijn eigen bloed heeft Hij deze verworven. Zijn Koningschap is een eeuwig Koningschap. En deze koning zoekt een gezellin.

Het is verbazingwekkend hoe concreet de psalm 45 de situatie van Koning Jezus omschrijft. Wie dat tot zich door laat dringen, kan niet anders, dan dit beamen. Vanaf het eerste vers wordt de ontwikkeling van het koningschap van Jezus uit de doeken gedaan. Hoe zal Hij, bij het lezen van deze verzen niet bemoedigd zijn geworden. Op momenten dat Hij het misschien niet meer zo duidelijk zag, kon Hij zich oprichten met die woorden, die zijn Vader al eeuwen te voor had laten opschrijven. Tot Zijn bemoediging. Maar niet alleen voor Hem.

De Vader spreekt tot de Zoon

Hele stukken in de Schrift lijken rechtstreeks te spreken tot de Zoon van God. En dat is ook zo, denk ik. Maar niet alleen de Zoon van God werd door de Schrift rechtstreeks tot zijn hart gesproken. Als je psalm 45 verder leest wordt dat duidelijk. Gods plan en ontwikkeling in de notedop. Gods boodschap in een paar zinnen. Hoor, dochter en zie, en neig uw oor.

Als de koning een echtgenote zoekt is het nodig dat de dame in kwestie zich volledig richt op haar toekomst. Niets mag dat nog in de weg staan. Je zou het kunnen zien als een soort Goddelijke sollicitatie-oproep. Vooral in het kader van de afkomst van de mens en zijn wortels spreekt de psalm boekdelen. De echtgenote in spe wordt opgeroepen om haar afkomst te vergeten. Ze moet loslaten wat haar in het verleden als wortel diende. Hetgeen waar ze uit voortgekomen is. Vooral in bijbels tijdskader was dit heel diepgaand. Maar ook heel essentieel. Elke binding met het verleden, kon haar immers parten spelen en op een bepaald moment haar aandacht van de koning afleiden. En die zou ze trouw moeten zijn.

En al staat de koning in het centrum; zijn begeerte gaat naar zijn vrouw uit. Haar schoonheid brengt hem in vervoering. In een dergelijke omschrijving is spreekt de verliefde zijn hart uit. Aan het verleden wordt niet meer gedacht. Als dochter van Tyrus heeft ze afgedaan. Nu is ze de begunstigde van de koning. Met het verleden is volledig afgerekend. En het brengt vrucht voort. Nu zijn het sterke benen die de weelde dragen. Want: op de plaats van haar vaderen zullen haar zonen staan. Zij, als echtgenote van de koning, en als vrucht van hun gemeenschap, brengt zij zonen voort. Het gezin is niet meer alleen. Het draagt verder. En uiteindelijk - hoe ondoorgrondelijk en rijk zijn de wegen - zullen de zonen als vorsten worden aangesteld. Zij zijn de uitverkorenen, die worden gesteld over het ganse land.

Vrucht dragen

Het thema van de vrucht vind je in praktisch elk bijbelboek terug. Het bijzondere is in deze psalm echter, dat er tevens wordt gesproken van een loslaten van de wortels. Een breken met het verleden. En in dat opzicht komt het heel dichtbij. Christen worden betekent niet alleen maar het aanhangen van een soort politieke partij. Een bepaalde periode fan van iemand zijn. Het betekent loslaten en losgelaten worden. Het betekent breken met het verleden. Het vergeten van 'je volk en het huis van je vaderen'. Dat is radicaal. Dat is definitief. En, dat spreekt er ook uit: het is het enige! Het is in feite ook de enige eis die wordt gesteld: vergeten van het verleden en je richten op de toekomst. Op de taak. En dat helemaal in het kader van de begeerte van de koning.

De christen die zich volkomen losmaakt van zijn (geestelijke) wortels, kan de koning behagen. Die is ook geschikt voor de schone taak, die voor hem klaar ligt: vrucht dragen. Het gaat, zoals we inmiddels wel begrijpen, om het hart van de mens. Dat dient onverdeeld te zijn. Daarbij zij opgemerkt, dat je het niet kunt afschuiven door te stellen, dat je het allemaal zo niet ervaart. Want dat is niet waar het omgaat. Het gaat om stellingname. Het gaat om een principe, een uitgangspunt. En de rest komt vanzelf.

Laat de koning je schoonheid begeren. Laat Jezus hart opspringen van vreugde als Hij jou ziet. Kent Hij jou bij naam? Zo niet, breek dan met het verleden en richt je op Hem, de voleinder van het geloof. In louter pracht en in een kleed van goudbrokaat - beelden van zuiverheid - wordt de koningsdochter! voor de koning geleid. Haar status dankt zij aan de aandacht die de koning voor haar heeft. Dat is geen verdienste, maar gunst.

Gods plan

Het plan van God met zijn schepping is groot. En nooit is de gedachte aan opgeven bij Hem opgekomen. Ook al zijn er die aarzelen, God gaat door. De Schrift motiveert en bemoedigt. Oh, mochten we met elkaar zien, hoe groot Gods liefde is voor zijn creatie. En wij horen daarbij. Maar meer nog: we mogen deel hebben aan dat plan en zonen voortbrengen die tot vorsten worden gesteld over het land. Maar daarvoor dient de begeerte van de koning ook naar ons uit te gaan. Moge onze schoonheid meer en meer toenemen in de komende periode, opdat de begeerte van de koning naar ons uit zal gaan.