Het evangelie der verlorenen.

Donkere tijd

Wij noemen de tijd voor kerst, de donkere dagen voor kerstmis. De reden is tweeledig. Ten eerste is het in de natuur de donkerste tijd van het jaar.

De aarde heeft zich ten opzichte van de zon zodanig gedraaid, dat er gedurende enkele maanden minder licht en warmte op het noordelijk halfrond valt: het is winter. Hoe noordelijker men zich bevindt, hoe langer donker het is. Op de noordpool komt zelfs de zon helemaal niet op. Over een half jaar is het totaal anders en zit men op de zuidpool weer langere tijd in het donker.

Ten tweede is het een beeld. Wij (het lijkt wel een steeds kleiner wordende groep) vieren met kerst de komst van Jezus Christus. Bijna tweeduizend jaar geleden scheen er een ster boven het plaatsje Bethlehem. Er staat dan geschreven: een volk dat in donkerheid wandelt, ziet een groot licht. In geestelijke zin is er een groot licht opgegaan. En zoals het vaker wordt ervaren: het donkerste uur is vlak voordat de zon opgaat. Men wil daarmee zeggen, dat wanneer de nood het hoogst is, is de redding nabij. De Zoon des mensen is gekomen om het verlorene te behouden.

Er is blijdschap in de hemel bij de komst van die kleine in de kribbe. Heel de geestelijke wereld is er van op de hoobse. En de engelen jubelen het uit. Er is een begin gemaakt met de meest opzienbarende en verheugende boodschap die ooit is verteld of nog verteld zal worden. Het is niet voor niets dat die eerste vier geschiedenissen in het nieuwe testament evangelie worden genoemd. Evangelie betekent: goed nieuws of blijde boodschap.

Koninkrijk

Als de discipelen met Jezus rondwandelen in Israël, vragen ze zich af hoelang het nog duurt, voordat Jezus zijn koningschap zal tonen. Zoals zovelen in die dagen, verwachtten zij een koning die als eerste korte metten zou maken met de Romeinse overheersers. Zij gingen er dan ook vanuit, dat er alleen nog op één of andere manier een licht op groen moest worden gezet: Here, wanneer herstelt U het Koninschap?

Het was hun ook niet direct kwalijk te nemen. Onderdrukt te worden is geen pretje. De Romeinen waren wat dat betreft niet mals. Het bijzondere is evenwel dat Jezus nooit enige suggestie in die richting doet. Nooit wekt Hij de schijn op dat het Hem te doen is om het herstellen van de autonomie van Israel.

De uitspraak die boven aan dit webje staat, is een uitspraak van de Heer nadat Hij gastvrij door Zacheus de tollenaar in diens huis is opgenomen. In het evangelie van Mattheus doet Hij de uitspraak nadat Hij de kinderen heeft gezegend. Daar staat de tekst tussen blokhaken, dus komt hij niet in alle oude handschriften terug. Maar de strekking is geheel duidelijk.

Op het moment dat een zondaar (en wie zal ontkennen dat Zacheus dat was) zich bekeert, is Jezus bezig met zijn meest belangrijke taak: het behouden van het verlorene. Ik kan me voorstellen, dat de discipelen van Jezus zich vaak hebben afgevraagd, waar Hij nu toch mee bezig was. In de ogen van de geestelijke "upperclass", was het omgaan met hoeren en tollenaars een zeer schadelijke gewoonte. En ik neem aan, dat ook de discipelen niet geheel vrij waren van voor-oordelen.

Licht in de duisternis

Vandaag de dag, (ik houd er van om parallellen te trekken) is het niet veel anders. Het is donker in de wereld om ons heen. En we verwachten dat de duisternis nog wel zal toenemen. Maar samen kijken we uit naar het grote Licht dat straks zal opgaan. Het licht dat alle naties zal verlichten. Maar wat verwachten we dan? Wat stellen we ons daarbij voor?

Naar de mens gesproken is het vandaag de dag niet eenvoudig om christen te zijn. Niet alleen lijkt het als of we schaarser worden, we worden ook niet altijd serieus genomen. Naarmate de tijd verder verstrijkt en het blijft bij het oude, neemt het geloof verder af.

Velen van ons verwachten dan ook dat Jezus terug komt om te veroordelen. Hij zal ons wel eens in het gelijkstellen. Niet zozeer dat we letterlijk overheerst worden, maar als Jezus terugkomt, dan zal je eens wat beleven. Dan zal je eens zien dat we het als christenen toch mooi bij het rechte eind hebben. Mijn mening is dat het ongelijk wel eens aan onze kant zou kunnen zijn. Want met een dergelijke hartsgesteldheid zijn we niet bezig met hetgeen waar Jezus mee bezig was: het behouden van het verlorene.

Veroordeling.

Het is me opgevallen hoe vaak in de Schrift wordt gesproken over veroordeling alsof het een toestand betreft. Er wordt geen veroordeling uitgesproken, maar de veroordeling is een feit, dat je kunt constateren. De Schrift zegt, dat Jezus niet is gekomen, om de wereld te veroordelen. Tevens wordt opgemerkt dat wie in Hem gelooft, niet wordt veroordeeld, maar dat wie niet in Hem gelooft reeds is veroordeeld. In de brief aan Titus merkt Paulus op, dat een mens die scheuring maakt, het spoor bijster is en dat deze zondigt, terwijl hij zichzelf veroordeelt. Het punt is, dat een zondaar reeds geoordeeld is. Er wordt niet nog een oordeel over hem uitgesproken; het is een feit.

De verlorenen zijn veroordeeld: en omdat ze veroordeeld zijn zijn ze verloren! Maar juist Jezus bekommert zich om hen. En Jezus verwacht hetzelfde van zijn discipelen in deze tijd. "Here, wanneer herstelt U Uw koningschap?" De neiging is begrijpelijk om met elkaar binnen vier muren te kruipen en te genieten van elkaar en van de aanwezigheid van de Heer. Maar de Heer zal zich op een bepaald moment weer willen kwijten van zijn hoofdtaak: het behouden van het verlorene. Daarvoor moet Hij naar buiten, de straat op. Daarvoor wil Hij onze handen en voeten gebruiken. Juist in deze tijd van steeds dikker wordende duisternis zijn er nog zeer velen die graag willen ingaan op de stem van het evangelie.

Behoudenis.

Het kan zijn, dat de liefde en bewogenheid voor "hen die buiten zijn" tekort schiet. Het kan zijn dat we geen motivatie ervaren om hen met het evangelie bekend te maken. Maar weet dan, dat Jezus Christus meer dan bereid is om te tonen, hoe die bewogenheid en liefde in onze harten kan worden uitgestort. Hij kan laten zien wat daarvoor nodig is. En wat meer is: Hij is er geheel toe bereid. Want het is geheel in overeenstemming met zijn wil: het verlorene te behouden.