De eerste opstanding (deel 2)

Eeuwige erfenis

Er is een belofte van een eeuwige erfenis. Die belofte geldt hen, die de Weg van Christus willen gaan. Dus aan de ene kant een volbracht werk, en aan de andere kant een belofte.

Nu, dat is tevens de basis van de onze gedachte over de eerste opstanding.

Christus is als eerste opgestaan 'van tussen de doden'. En in feite ook als Enige. Degenen, die Hij tijdens zijn aardse leven heeft opgewekt, zijn later ontegenzeglijk weer gestorven (zij stonden ook zelf niet op, maar werden opgewekt door een Ander). Christus zelf is echter opgestaan, om daarna voor eeuwig (liever gezegd: een leven met eeuwigheidswaarde) te leven. En, opgevaren naar de hemel (of anders gezegd: opgenomen in de hemelse gewesten of de onzienlijke wereld), heeft hij zijn discipelen een belofte gegeven:

• Lukas 24:49: "En zie, Ik doe de belofte mijns Vaders op u komen. Maar gij moet in de stad blijven, totdat gij bekleed wordt met kracht uit den hoge."

In het boek handelingen wordt de belofte herhaald :

• Handelingen 1:4: "En terwijl Hij met hen aanzat, gebood Hij hun Jeruzalem niet te verlaten, maar te blijven wachten op de belofte van de Vader, die gij [zeide Hij] van Mij gehoord hebt."

De belofte wordt concreet

De belofte van de Vader werd nu heel concreet. Nog slechts enkele dagen en dan was het zover. Tijdens zijn toespraak na de uitstorting van de Heilige Geest, komt Petrus er op terug:

• Handelingen 2:33: "Nu Hij dan door de rechterhand Gods verhoogd is en de belofte des Heiligen Geestes van de Vader ontvangen heeft, heeft Hij dit uitgestort, wat gij en ziet en hoort."

Blijkbaar was de doop en uitstorting van de Heilige Geest equivalent aan de belofte van de Vader. De opstanding van Jezus Christus is er het bewijs en bron van. Met de uitstorting van de Heilige Geest kwam een belofte tot uitwerking:

• Johannes 14:23: "Jezus antwoordde en zeide tot hem: Indien iemand Mij liefheeft, zal hij mijn woord bewaren en mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en bij hem wonen."

De inwoning van de Heilige Geest is het antwoord van God op de bekering van een mens. Allen die Hem hebben aangenomen, heeft Hij macht gegeven om kinderen Gods te worden. Op het moment, dat de uitstorting van de Heilige Geest een feit is, wordt die belofte waarheid en concreet. Jezus sprak:

• "En Ik zal de Vader bidden en Hij zal u een andere Trooster geven om tot in eeuwigheid bij u te zijn, de Geest der waarheid, die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet; maar gij kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn."

Op deze wijze zouden God de Vader en Christus de Zoon bij de gelovigen hun intrek nemen. Zij zouden énsgeestes worden. Door de inwoning van de Heilige Geest wordt de gelovige én met de Vader en met de Zoon en draagt hij veel vrucht:

• "blijft in Mij, gelijk Ik in u. Evenals de rank geen vrucht kan dragen uit zichzelf, als zij niet aan de wijnstok blijft, zo ook gij niet, indien gij in Mij niet blijft"

Binnen bereik

Dat alles is binnen het bereik gekomen van de discipelen toen zij deel kregen aan de 'belofte van de Vader', die concreet werd uitgestort in de doop in de Heilige Geest. Maar niet alleen voor hen:

• Handelingen 2:39: "Want voor u is de belofte en voor uw kinderen en voor allen, die verre zijn, zovelen als de Here, onze God, ertoe roepen zal."

Ook voor ons geldt nog altijd de belofte: deel hebben aan de Goddelijke natuur, door de inwoning van de Heilige Geest. Paulus zou later schrijven aan de Galaten:

• Galaten 3:14: "Zo is de zegen van Abraham tot de heidenen gekomen in Jezus Christus, opdat wij de belofte des Geestes ontvangen zouden door het geloof."

En om alle misverstanden uit de weg te gaan, geeft Paulus concreet aan:

• Galaten 3:22: "Neen, de Schrift heeft alles besloten onder de zonde, opdat ten gevolge van het geloof in Jezus Christus de belofte het deel zou worden van hen, die geloven."