Ik ben geabon­neerd op het Ned­er­lands Dag­blad. Prin­cip­ieel wilde ik een chris­telijk georiën­teerde krant in de bus.

Het had overi­gens ook het Refor­ma­torisch Dag­blad kun­nen zijn. Of je nu ‘door de hond of de kat wordt gebeten’.

Het voordeel is dus dat de krant een tra­di­tion­eel chris­telijke uit­stral­ing heeft en ook nieuws uit de religieuze hoek chris­telijk serieus benadert.

Als je nieuws van het kerke­lijk front leest in de Telegraaf, als voor­beeld, krijg je er gratis de mening van de jour­nal­ist bij.

Nu is dat ook het geval bij een chris­telijke krant, maar daar zit je als chris­ten met de jour­nal­ist in elk geval in dezelfde hoek.

Je hoeft bij het ND niet bang te zijn dat men het chris­telijk geloof, het­zij open­lijk dan wel bedekt, belache­lijk maakt.

Het nieuws dat de kran­ten bren­gen wordt er echter niet anders door. Hoo­guit stelt men andere pri­or­iteiten. Dat heeft dan ook weer met de per­soon­lijke visie van iemand te maken.

Niet vrolijk

In elk geval wordt je van het nieuws niet vrolijk. Het ND doet  prak­tisch elke dag ver­slag van iets dat er gebeurt in de kerk. En het zijn juist die berichten die je zo een­zaam doen voe­len. Per­soon­lijk zou ik graag deel uit­maken van een kerk of gemeente, waar men echt func­tion­eert als Lichaam van Chris­tus. Het lijkt wel alsof juist die gemeen­ten niet meer bestaan. Elke keer wordt je gecon­fron­teerd met sit­u­aties, die alleen maar voorkomen bin­nen organ­isaties waar de Heer van de Gemeente, Chris­tus Jezus, niet meer cen­traal staat. Het punt is, dat het Lichaam van Chris­tus, de ware Gemeente, een organ­isme is en geen organisatie.

De mis­standen in de Roomse kerk, het gebakkelei over geloofs­be­li­j­denis­sen bin­nen de protes­tante kerken, de strijd over Israël, het wel of niet aanstellen van atheïstis­che — of eso­ter­ische predikan­ten, predikan­ten die er met de kerkkas van­door gaan, de dis­cussies over de plaats van homosek­sue­len bin­nen de gemeen­schap, het benadrukken van onderde­len van leer­stellin­gen. Het zijn alle­maal uitin­gen van een organ­isatie, die niet meer weet waar het werke­lijk om gaat.

Nu zou iemand, enigszins naïef, kun­nen denken dat het hier alleen om de tra­di­tionele kerken gaat en dat de zoge­naamde vrije groepen de dans ontsprin­gen. Zij zijn immers voor het leeuwen­deel opge­bouwd uit leden die het bin­nen ‘de tra­di­tionele kerken’ niet meer von­den. Niets is echter min­der waar. Als men de tra­di­tionele kerk ver­laat, trekt men hoo­guit een ander jasje aan, maar inwendig, onder de opper­vlakte, veran­dert er niets. Men zingt vaker bli­jere lied­jes, luis­tert meer naar predikin­gen die wat meer ‘het jeuk­ende oor’ aanspreken en men kri­jgt de indruk dat men zich op een ‘hogere weg’ bevindt. Onder de opper­vlakte van het uiter­lijk ver­toon, bli­jft het hart uitein­delijk onberoerd en onbevredigd: men wordt geen betere discipelen.

Navel­staren

Daar­naast blijkt de liefde, die zo ken­merk­end hoort te zijn voor de leden van het Lichaam van Chris­tus, zich alleen maar te beperken tot hen die behoren tot de directe omgev­ing van de gelovige. Zo ontstaan opnieuw eiland­jes van gelijkgestem­den, waar buiten­staan­ders zich per defin­i­tie niet thuis voe­len. Zo bezochten ik en mijn gezin enige tijd een evan­ge­lis­che gemeente in onze woon­plaats. Maar zelfs na acht weken elke zondag tij­dens de dienst, en de onver­mi­jdelijke koffie daarna, aan­wezig te zijn geweest, was er vanuit de gemeente zelf niet één blijk van belang­stelling gekomen. Hoo­guit sprak mijn vrouw met één of twee andere vrouwen op grond van het feit, dat ze ooit eens samen een kinder-vakantie-bijbelclub had­den gedraaid.

Op de laat­ste zondag (ik kon het niet meer opbren­gen om mijn tijd te ver­doen in deze gemeente), zag ik een groepje man­nen aan een koffi­etafeltje bij elkaar staan. Ik had mijn jas al aan en stond op het punt om opnieuw weer te verd­wi­j­nen, toen onze blikken elkaar kruis­den. De leegheid en de desin­ter­esse die ik in de ogen las, deed me pijn in het hart. Niet van­wege het gevoel van afwi­jz­ing dat IK ervoer, maar van­wege het besef, dat ook deze gemeente zo oneindig ver is afge­gle­den van waar het in het Lichaam van Chris­tus werke­lijk om gaat: de liefde onder elkaar.

Is het vreemd, dat de kerk en de gemeente als onaantrekke­lijk wordt ervaren, niet alleen door de buiten­wereld, maar ook door chris­te­nen die op zoek zijn naar een plek waar troost, liefde, warmte en gebor­gen­heid te vin­den is? Wat heeft de kerk te bieden in deze maatschappij?

De ware Gemeente van Chris­tus is een plaats, waar je niet vri­jbli­jvend aan­wezig aan­wezig kunt zijn. Je wordt daar herk­end aan jezelf. Maar dan niet om je af te breken, maar om je te her­stellen, te ver­zor­gen en te vertroosten, voor al het ver­driet dat je tot nu toe in het leven is overkomen. De ware Gemeente is een rust­plaats. Een oase van Gods gerechtigheid. Een baken in roerige baren. Dat komt omdat de ware Gemeente bestaat uit leden, die zelf tot rust zijn gekomen van hun eigen werken.

De rust die God geeft

De tra­di­tionele kerken en gemeente zullen die rust nooit ingaan. Zij verwachten het niet van Chris­tus Jezus, maar van hun eigen kracht en inzichten. Zij zijn gebouwd op het fun­da­ment van leer­stellin­gen en geloofs­be­li­j­denis­sen en het onder­richt van eigen­machtig aangestelde lei­ders, die in eigen scholen zijn opgeleid. Zo’n insti­tuut zal zich nooit (kun­nen) bek­eren. Je kunt hoo­guit zo’n organ­isatie ver­laten. Maar als je dan ver­vol­gens zelf weer, in het klein, zo’n organ­isatie in het leven roept, kom je van de regen in de drup.

Chris­tus heeft zijn leven gegeven, omdat we werke­lijk vrij zouden zijn. Dat betekent, dat het func­tioneren van de Gemeente wordt geken­merkt door afhanke­lijkheid. Maar ook door veroot­moedig­ing. Dat is het erken­nen, dat we zelf op geen enkele manier iets tot stand kun­nen bren­gen en dat we het volledig van God willen verwachten. Dat vergt moed en vol­hard­ing. Maar ook voort­durend plaats­bepal­ing. We zijn het immers zo gewend om onze eigen boon­t­jes te doppen. En zelfs als we het schi­jn­baar aan de Heer over­laten, proberen we de zaak nog onder con­t­role te houden.

Toch ben ik er van over­tu­igd, dat God zijn volk, de Gemeente, niet in de steek laat. Chris­tus heeft beloofd, dat de ‘poorten van het doden­rijk haar niet zullen over­weldigen’. Maar waar vin­den we haar dan? Elia dacht ook alleen te zijn overge­bleven, maar God maakte hem duidelijk, dat er nog 7000 waren, die hun knie niet voor de afgod had­den gebogen.

Ik en mijn gezin stellen ons er voor open. Voor een con­tact met leden van het Lichaam van Chris­tus. Als de huidige sit­u­atie van de kerken en gemeen­ten u ook niet aanspreekt en als u er eve­neens van over­tu­igd bent, dat Chris­tus zijn Gemeente bouwt en nooit in de steek laat, neemt u dan met ons con­tact op. Miss­chien dat we dan geza­men­lijk iets kun­nen coördineren. Als meerderen zich bek­end maken, is het miss­chien wel mogelijk om u in uw eigen buurt met anderen in con­tact te brengen.

De Sticht­ing Chris­telijk Inter­net / VISIONT — coach­ing, stelt zich ten doel de Gemeente van Chris­tus tot een steun te zijn. Dat betekent niet dat we opnieuw een kerke­lijke organ­isatie of struc­tuur in het leven willen roepen, maar dat we ons als eerste aan de Heer van de Gemeente willen toewi­j­den. We willen gaan waar Hij ons leidt.

Uitein­delijk gaat het niet om kerken en gemeen­ten, maar om discipe­len. Discipe­len kun­nen overal en op elk moment samenkomen, want de Gemeente is er 24 uur per dag en 7 dagen in de week. De Gemeente slaapt nooit en de deur staat altijd open. Daar­naast is het onze mening, dat de ware Gemeente zich gewoon in onze eigen omgev­ing bevindt. Waar discipe­len zijn, is ook de Gemeente. Dat betekent, dat discipe­len zich ook niet aan de Gemeente kun­nen ont­trekken. Want ‘waar 2 of 3 in de naam van Chris­tus bijeen zijn, is Hij in het midden’.

God zegene u bij het ‘vin­den’ en innemen van uw plek, bin­nen het Lichaam van Chris­tus. Moge de Heer van de Gemeente u vervullen met inzicht en wijsheid om te onder­schei­den waar het nu werke­lijk op aan komt.